Uiterlijke schijn

Wat mensen hebben met het uiterlijk, het blijft me toch een raadsel. We beoordelen niet alleen elkaar op basis hiervan, maar gewoonweg alles, dus ook onze huisdieren. Dat merken wij heel goed aan het aantal telefoontjes voor bepaalde types van poezen. Voor die langharige kanjer of die stoot met edele trekjes van een Heilige Birmaan (maar verwaande karakter) staat de telefoon steevast roodgloeiend terwijl het anderzijds tergend stil blijft voor de zoveelste zwarte kat of “lelijkerd”. Krijgt men weet van de aanwezigheid van een Britse korthaar in het asiel, zou men bijna letterlijk op de vuist gaan met elkaar om dit prijsbeest mee naar huis te mogen nemen. Dit terwijl dat zielige zwarte poesje, ineengedoken in een hoekje, uitgeblust door de vele tegenslagen, zelfs niet opgemerkt wordt. We weten allemaal hoe dit verhaal eindigt, dit poesje krijgt aan het eind van de dag een dodelijke inspuiting (als ze geluk heeft, sommige asielen maken blijkbaar nog steeds gebruik van een chloroformbak!). Waarom deze poezen geen kans geven op een beter leven, zij zijn dikwijls nog het liefst en zullen het niet nalaten hun dankbaarheid te tonen. Maar neen, liever die langharige…”minpunt mevrouw, moet ik zeggen, het is duidelijk dat het hem aan opvoeding ontbreekt, springt steevast op tafel tijdens het eten”…”Oh, maar dat is helemaal niet erg hoor”…nee, want hij is langharig... Maar onze Plato, ZO een schat van een kat, wordt bij elk bezoek versleten voor lelijkaard, omdat hij een knipje heeft in zijn oor, het ongeluk heeft gehad om verwond te raken aan zijn oog, zijn tanden iets langer zijn dan normaal…dit geeft hem net zijn charmes! Zoals zijn zwarte vacht glanst, heb ik nog maar zelden gezien. Ik zie hem nog zo voor mij toen hij net binnen kwam, graatmager, zijn vacht bruin van de parasieten, hij is werkelijk getransformeerd!
Daarom, kijk verder dan die uiterlijke schijn en geef katten zoals Plato ook een kans, ze zijn het meer dan waard!