Erfenis

Vandaag kreeg ik een afschuwelijk verhaal te lezen, een verhaal waarvan ik vrees dat het vaak voorkomt. Het handelt over een dementerende oude vrouw die opgenomen werd in het ziekenhuis, zij zou nooit meer naar huis terugkeren. Er werd aan de kleindochter verzocht om voor haar katten te zorgen, de kleindochter had echter andere prioriteiten (het appartement van grootmoeder overhoop halen op zoek naar geld voor drugs). Verschillende mensen zijn nalatig geweest in dit verhaal en ik wil iedereen de gruwelijke details besparen, maar één van beide poezen heeft het alleszins met de dood moeten bekopen. Dit is het risico dat je als senior loopt, dat uw huisdieren aan hun lot overgelaten worden van zodra je sterft of niet meer in staat bent in te staan voor hun welzijn. Dit is iets wat zelfs mij al op mijn jeugdige leeftijd bezig houdt, wat gebeurt er met hen die samen met jou uw laatste jaren doorgebracht hebben, hen die u zoveel genegen zijn. Bij een bezoekje aan het asiel ben ik er ook reeds getuige van geweest hoe een hond, bevend van schrik, duidelijk zelf al op leeftijd, werd binnengebracht. Het baasje was blijkbaar overleden. Verschrikkelijk gewoon hoe zo’n dier plotseling uit zijn liefdevolle omgeving wordt weggerukt om bijna letterlijk in de hel te belanden. Bevend, in een hoekje gekropen en waarschijnlijk de euthanasiespuit die op hem wacht, want hoeveel kans maakt een oude van dagen om geadopteerd te worden, om toch nog zijn laatste momenten in een knusse thuis te mogen slijten. Verschillende van deze mensen hebben geen familie meer, bij wie deze huisdieren terecht zouden kunnen, maar ik verzeker jullie, er zijn heel veel van deze mensen die wel nog familie hebben. De meesten willen echter duidelijk wel de erfenis, maar niet de zorg van deze dieren op zich nemen, nochtans de grootste wens van hun overleden "dierbare". Ongelooflijk welke drogredenen mensen allemaal uitvinden om deze taak toch maar niet op zich te moeten nemen. Lukt dit om gegronde redenen niet en wordt er op een waardige manier naar een nieuwe en goede thuis gezocht, tot daar aan toe, maar de mevrouw die de poes van haar overleden schoonmoeder aan me probeerde te “verkopen” als zijnde mijn eigen verloren gewaande poes die ik al maanden miste, vond ik toch alles slaan! Ze had gewoonweg mijn flyer al die tijd bijgehouden voor tegen dat het zover zou zijn, om op die manier van poes af te raken. Mijn vermiste kat was overigens spierwit, die van schoonmama had een gekleurde staart en plek op het kopje. Wat een laffe manier om van een ongewenst levend wezen af te raken, om nog maar te zwijgen van de valse hoop die gegeven wordt.